Groch łuskany (gotowany)
Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.
O produkcie
Groch łuskany gotowany jest wysoki w FODMAP i nie ma wyznaczonego bezpiecznego progu — wymieniany jest, obok fasoli kidney i baked beans, jako strączek szczególnie bogaty w galaktooligosacharydy (GOS). Przy większych porcjach dołączają jeszcze fruktany, więc klasyczna grochówka jest z definicji daniem wysokofodmapowym: porcja grochu rozgotowanego w talerzu zupy wielokrotnie przekracza jakąkolwiek testowaną ilość. Co istotne, sztuczka z opłukiwaniem, która ratuje wiele strączków z puszki, tu nie pomaga — groch gotuje się „na miękko" w tej samej wodzie, która staje się zupą, więc rozpuszczalny w wodzie GOS zostaje w potrawie zamiast trafić do zlewu. To dobra ilustracja zasady, że o ładunku FODMAP decyduje nie tylko surowiec, ale i sposób jego przyrządzenia: opłukiwanie działa tylko wtedy, gdy wodę faktycznie wylewamy. Dlatego w fazie eliminacji groch łuskany odkładamy na później. Jeśli tęsknisz za gęstą, „grochową" konsystencją zupy, dobrze zastąpi ją opłukana soczewica z puszki (niska w porcji ~46 g), która po rozgotowaniu daje podobnie kremowy, sycący efekt przy dużo niższym ładunku GOS. Do dań na sypko sprawdzą się opłukana ciecierzyca z puszki albo — dla białka bez liczenia gramów — tofu i edamame. Warto też wiedzieć, że zielony groszek to co innego niż groch łuskany i ma własny, niski próg w małej porcji, więc odrobina groszku do dania nie jest problemem.
Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.