Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Seler naciowy jest umiarkowany w FODMAP, a w naszej bazie mamy dla niego wyjątkowo niski próg — około 12 g, czyli dosłownie kawałek łodygi. Odpowiada za to mannitol, poliol, którego mniej więcej trzy czwarte spożytej ilości nie wchłania się w jelicie cienkim, bo nie ma dla niego dedykowanego transportera. Nadmiar działa więc osmotycznie: ciągnie wodę do światła jelita, zwiększa objętość treści i stąd uczucie przelewania oraz efekt przeczyszczający, a w okrężnicy dodatkowo fermentuje. U osób z IBS problemem nie jest sama fermentacja, tylko nadwrażliwość na rozciąganie ściany jelita. Mannitol jest przy tym wodorozpuszczalny, więc gotowany seler oddaje jego część do wywaru — kłopot w tym, że w zupie wywar zjadamy razem z warzywem. Mrożenie i suszenie nie zmieniają niczego, a sól selerowa to po prostu seler zagęszczony. Uczciwie trzeba dodać, że akurat przy selerze dane bywają rozbieżne: nowsze źródła powołują się na retest, po którym próg miałby wzrosnąć kilkukrotnie, do kilkudziesięciu gramów. My trzymamy się wartości konserwatywnej, bo w kwestiach zdrowotnych bezpieczniej jest zaniżyć niż zawyżyć — jeśli tolerujesz seler dobrze, sprawdź aktualną wartość w aplikacji Monash. Niezależnie od progu jedna rada pozostaje w mocy: prawdziwym problemem są soki i zielone koktajle. Szklanka soku selerowego zużywa wielokrotnie więcej łodyg niż jakakolwiek przetestowana porcja, wypija się ją w dwie minuty i często na czczo, a w smoothie dochodzi jeszcze kumulacja z jabłkiem czy mango.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych