Soczewica zielona (gotowana)
Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.
O produkcie
Soczewica zielona gotowana z suchych nasion jest niska w FODMAP tylko w niewielkiej porcji — Monash podaje próg około ¼ szklanki (w naszej bazie zapisany zachowawczo), a powyżej rośnie zawartość galaktooligosacharydów (GOS), które fermentują w jelicie grubym i dają gazy oraz wzdęcia. To istotna różnica względem soczewicy z puszki: gotowana z suchej ma wyraźnie niższy próg, bo rozpuszczalny w wodzie GOS zostaje w nasieniu, chyba że wylejesz wodę gotowania. Praktyczna wskazówka wynika więc wprost z chemii FODMAP — namocz soczewicę, zagotuj, wylej pierwszą wodę i dogotuj w świeżej, a porcję trzymaj w granicach kilku łyżek jako dodatek, nie podstawę dania. Zielona soczewica (a także zbliżona do niej ciemna, „francuska" du Puy) dobrze trzyma kształt po ugotowaniu, nie rozpada się na papkę, więc sprawdza się w sałatkach, jako mięsisty dodatek do pieczonych warzyw i baza wegetariańskich kotletów. Jeśli chcesz jeść większą porcję bez liczenia gramów, znacznie wygodniejsza jest opłukana soczewica z puszki, która dzięki wypłukanemu GOS ma wyższy próg i daje więcej swobody. Zamiennie sprawdzą się też chana dal i urid dal — łuskane strączki, w których łuskanie usunęło już bogatą w GOS okrywę, więc są niskie i dobrze uzupełniają zielony strączkowy repertuar na diecie.
Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.