Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Banan cukrowy w wersji twardej jest niski w FODMAP i ma hojniejszą porcję niż zwykły Cavendish — w testach wykryto w nim jedynie ilości śladowe. To ciekawy przypadek, bo banan cukrowy jest w smaku wyraźnie słodszy, a mimo to ma niższą zawartość fruktanów. Wart z tego wyciągnąć wniosek ogólny: język nie jest wskaźnikiem FODMAP. Słodycz pochodzi z sacharozy i glukozy, czyli cukrów bezpiecznych, a ograniczenie z fruktanów, które w ogóle nie są słodkie. Praktyczną zaletą jest mniejszy rozmiar owocu, bo jedna sztuka mieści się w limicie, w odróżnieniu od dużego Cavendisha, którego trzeba dzielić. Zwarty miąższ dobrze trzyma formę, więc banan cukrowy nadaje się do sałatek owocowych i do lunchboxa. Rozpoznanie stanu jest takie samo jak przy zwykłym bananie: twardy to ten z zielonkawym odcieniem i bez brązowych plamek. Status jest przy tym nietrwały i to samo dotyczy mechanizmu: dopóki owoc jest twardy, węglowodany siedzą w skrobi opornej, która FODMAP-em nie jest, a ta sama sztuka po kilku dniach na blacie przechodzi do kategorii umiarkowanej — tyle że przez fruktozę, a nie przez fruktany jak Cavendish. Trzeba jednak uczciwie ostrzec polskiego czytelnika: banany cukrowe są u nas rzadkie i bywają sprzedawane jako „banany baby" albo mini banany, przy czym te ostatnie to często po prostu drobne Cavendishe. Jeśli nie masz pewności odmiany, licz jak Cavendisha.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Owoce →

Zgłoś błąd w danych