Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Banan twardy jest niski w FODMAP i to sztandarowy przykład całej tej diety — bo pokazuje, że status FODMAP zależy nie tylko od gatunku, ale od stanu owocu. W bananie twardym węglowodany są zamknięte głównie w skrobi opornej, a skrobia oporna nie jest FODMAP-em: fermentuje wolno i w dalszej części okrężnicy, więc nie daje gwałtownego wzdęcia. Bezpieczna porcja to mniej więcej jeden mały albo średni banan bez skórki, czyli około piętnastu centymetrów miąższu. Uwaga praktyczna: przeciętny banan w polskim sklepie waży bez skórki sto do stu trzydziestu gramów, więc duży banan przekracza próg nawet w wersji twardej. Kluczowe jest umiejętne rozpoznanie stanu owocu — twardy to taki, który jest jeszcze żółty z wyraźnym zielonkawym odcieniem, zwłaszcza przy ogonku, stawia opór przy obieraniu i ma zwarty, lekko kredowy miąższ. Pierwsza brązowa plamka oznacza koniec statusu twardego. Skrobia oporna ma jednak swoją cenę: fermentuje wolno, ale fermentuje, więc u części osób duża porcja twardego banana daje gazy mimo niskiego statusu — to objaw, który z FODMAP nie ma nic wspólnego. Przechowywanie działa tu jak narzędzie: banan włożony do lodówki czernieje na skórce, ale miąższ zatrzymuje się w stanie twardym na kilka dni, więc chłód kupuje czas, gdy kiść dojrzewa szybciej, niż zdążysz ją zjeść. Ciekawe i mało znane jest oficjalne wyjaśnienie, dlaczego dojrzewanie podnosi fruktany: Monash wiąże to głównie z przechowywaniem w chłodniach, bo rośliny gromadzą fruktany jako reakcję na stres.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Owoce →

Zgłoś błąd w danych