Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Banan suszony jest umiarkowany w FODMAP i bezpieczny do porcji około 20 g, ograniczony fruktanami — i to jest najczystszy w całej bazie dowód na to, że suszenie tworzy problem, którego wcześniej nie było. Zwykły banan, i twardy, i dojrzały, ma w naszej bazie próg albo bardzo hojny, albo żaden, a wersja suszona wymaga wagi kuchennej. Sama koncentracja tego nie tłumaczy, bo banan traci przy suszeniu mniej wody niż większość owoców. Wyjaśnia to dopiero obserwacja Monash, że w suszonych owocach wykrywa się fruktany nieobecne w świeżym odpowiedniku. Praktycznie kluczowe jest jednak rozróżnienie dwóch zupełnie różnych produktów sprzedawanych pod podobnymi nazwami. Banan suszony jest brązowy, skórzasty i ciągnący, a chipsy bananowe są żółte i chrupiące, bo robi się je z bananów niedojrzałych smażonych w głębokim tłuszczu — mają przez to około jednej trzeciej masy w tłuszczu, czyli więcej niż wiele chipsów ziemniaczanych. Dla IBS to podwójnie istotne, bo tłuszcz jest niezależnym wyzwalaczem objawów. Badano produkt suszony, a nie smażony. Warto sprawdzać skład chipsów, bo bywają oblewane miodem albo syropem, co dokłada do nich nadmiar fruktozy, czyli frakcję, której w samym bananie nie ma. Susz jest higroskopijny: w otwartej torebce mięknie i zbryla się, więc lepiej trzymać go w szczelnym słoiku. Dwadzieścia gramów to kilka plasterków, a do owsianki dokłada się je garścią — przy tak niskim progu odmierza się je wagą, tym bardziej że w musli spotykają rodzynki z własnym limitem.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Owoce →

Zgłoś błąd w danych