Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Brukiew jest umiarkowana w FODMAP i bezpieczna do porcji około 75 g, czyli mniej więcej szklanki pokrojonej w kostkę. Ogranicza ją mannitol — ten sam poliol, który odpowiada za trudny status pieczarek, kalafiora i naci selera. Powód jest ten sam co przy rzepie: to korzeń spichrzowy, czyli magazyn energii na drugi rok życia rośliny. Brukiew jest twarda i wymaga długiego gotowania, a to akurat dobrze się składa, bo mannitol rozpuszcza się w wodzie i przy długim gotowaniu w dużym garnku znaczna jego część przechodzi do wywaru — warunkiem jest oczywiście odlanie wody. Szkockie danie z brukwi i ziemniaków, gotowanych osobno i tłuczonych, jest pod tym względem przypadkiem dobrze skonstruowanym: brukiew jest odcedzona, a ziemniak, który nie ma limitu, dodatkowo rozcieńcza porcję na talerzu. Pieczenie i karmelizowanie brukwi nie daje żadnej redukcji. Uwaga na kumulację polioli, bo brukiew, kalafior i pieczarki w jednym daniu sumują się w jeden ładunek, oraz na polskie nazewnictwo — „karpiel", „kwaczek", „brukiew" i „rzepa" bywają regionalnie mylone, a progi się różnią. W sklepach brukiew bywa powleczona warstwą wosku chroniącą ją przed wysychaniem, więc trzeba ją obrać grubo, razem z twardą warstwą podskórną, i raczej nożem niż obieraczką. Nieobrana leży w chłodzie i ciemności całą zimę. Najmniej korzystną formą podania jest za to surówka ze startej brukwi: nie ma tu ani wody do odlania, ani rozcieńczenia, więc cały mannitol zostaje na talerzu.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych