Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Jarmuż jest niski w FODMAP i można go jeść w naprawdę dużych ilościach — Monash wykrywa w nim jedynie ślady fruktanów, a zakres umiarkowany zaczyna się dopiero przy porcjach rzędu dwustu kilkudziesięciu gramów, czyli praktycznie nieosiągalnych. Jednocześnie jarmuż jest najlepszym w całej bazie przykładem produktu, który bywa niesłusznie oskarżany. Jest rekordzistą pod względem błonnika nierozpuszczalnego i glukozynolanów, więc potrafi wzdymać, mimo że fodmapowo jest czysty. Warto to rozdzielić raz na zawsze: „low FODMAP" nie znaczy „nie wzdyma", tylko „nie dostarcza dużej dawki szybko fermentujących węglowodanów". Gazy po jarmużu biorą się z siarki uwalnianej z glukozynolanów albo po prostu z objętości błonnika rozciągającego jelito, a to zupełnie inne mechanizmy, na które nie pomoże liczenie gramów. Jarmuż nie wymaga gotowania w wodzie z odlewaniem, bo nie ma czego wypłukiwać. Do surówek warto go natomiast masować z solą i oliwą przez minutę czy dwie — rozbija to ściany komórkowe, wyraźnie zmiękcza liść i ogranicza mechaniczne podrażnienie, choć nie zmienia zawartości FODMAP. Gruby nerw jest twardy i niestrawny, więc lepiej go wyrzucić. Osobno wypadałoby spojrzeć na przetwory: koktajl z garścią jarmużu jest w porządku, ale prawie zawsze stoi na bananie i jabłku, a chipsy jarmużowe z półki mają w posypce czosnek albo cebulę w proszku. Suszony liść kurczy się przy tym kilkunastokrotnie, więc paczka chipsów to znacznie więcej jarmużu, niż wygląda.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych