Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Jarmuż collard jest niski w FODMAP w standardowej porcji — jak wszystkie warzywa liściaste, bo liść jest organem fotosyntetyzującym, a nie spichrzowym, więc naturalnie nie gromadzi fermentujących węglowodanów. Uczciwie trzeba dodać, że w odróżnieniu od jarmużu kędzierzawego nie ma dla niego tak rozbudowanej siatki progów, więc bezpieczniej mówić „niski w typowej porcji" niż obiecywać nieograniczone ilości. Kulinarnie collard to najgrubszy i najtwardszy liść z całej grupy: w kuchni amerykańskiego Południa gotuje się go godzinami z wędzonym mięsem, a powstały wywar jest tam osobnym daniem. Z perspektywy tej diety mamy tu piękny paradoks — długie gotowanie w dużej ilości wody z odlaniem wywaru to idealna technika fodmapowa, tylko że tradycja każe ten wywar wypić. Prawdziwym problemem w klasycznym przepisie jest zresztą cebula i czosnek w bazie, a nie liść. Bez nich collard dobrze znosi mocne przyprawy: wędzoną paprykę, ocet, chili i tłuszcz z boczku, które robią tu robotę wywaru. Ma też konkretną zaletę odżywczą, rzadką wśród zielonych liści — dużo wapnia przy niewielkiej zawartości szczawianów, które w szpinaku wiążą wapń i utrudniają jego wchłanianie. Collard ma wreszcie jedno zastosowanie, które warto znać: duży, płaski, mocny liść zblanszowany przez pół minuty i schłodzony jest znakomitą owijką zamiast tortilli, czyli rozwiązuje problem osób eliminujących fruktany z pszenicy.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych