Miód
Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.
O produkcie
Miód jest wysoko FODMAP, a odpowiada za to nadmiar fruktozy (a według nowszych danych Monash także fruktany). To jeden z najczęstszych „naturalnych” słodzików, który zaskakuje osoby z IBS, bo intuicyjnie wydaje się zdrowszy od cukru — a pod względem jelitowym wypada gorzej. Powód tkwi w proporcjach cukrów: miód zawiera około 38% fruktozy i tylko około 31% glukozy, więc jest w nim wolna fruktoza „bez partnera” glukozowego. Taka nadmiarowa fruktoza wchłania się w jelicie cienkim słabo i wolno, dociera do jelita grubego, gdzie fermentuje i osmotycznie ściąga wodę — stąd wzdęcia, gazy i biegunka. Niska w FODMAP pozostaje tylko śladowa ilość, około jednej łyżeczki (7 g) zwykłego miodu, a niektóre odmiany, jak miód koniczynowy, jeszcze mniej; łyżka miodu to już zakres wysoki. Na diecie eliminacyjnej najlepiej więc miód odstawić i sięgnąć po bezpieczne zamienniki. Do polewania i słodzenia na płynno najlepszy jest syrop klonowy (głównie sacharoza, low do około 20 ml), a do wypieków i tam, gdzie potrzebna neutralna słodycz bez fruktozy — syrop ryżowy słodowy, który jest praktycznie pozbawiony wolnej fruktozy. Gdy forma sypka nie przeszkadza, miód zastąpi zwykły cukier, a do napojów sprawdzi się bezkaloryczna stewia.
Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.