Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Pędy bambusa są niskie w FODMAP i należą do rzadkich przypadków warzywa azjatyckiego bez żadnej pułapki. Powód jest prosty: pęd bambusa to bardzo młoda, błyskawicznie rosnąca tkanka, która nie zdążyła nagromadzić ani fruktanów, ani polioli, a składa się w około dziewięćdziesięciu procentach z wody, przy błonniku nierozpuszczalnym jako głównej frakcji suchej masy. Dla tej diety mają rolę nieoczywiście ważną, bo dostarczają chrupkości, której po odstawieniu cebuli i selera naciowego zwyczajnie brakuje. Jest natomiast jedna rzecz, o której trzeba wiedzieć i która nie ma nic wspólnego z FODMAP: świeżych pędów bambusa nie wolno jeść na surowo. Zawierają glikozyd cyjanogenny, który po uszkodzeniu tkanki uwalnia cyjanowodór — na szczęście związek ten jest nietrwały we wrzącej wodzie, więc tradycyjne gotowanie, a tym bardziej przemysłowe puszkowanie, czynią pędy całkowicie bezpiecznymi. Ładne domknięcie wątku wody i gotowania w tej kategorii: u pieczarek wypłukuje ona mannitol, a u bambusa rozkłada cyjanek. Świeży pęd wymaga przy tym pracy: zdejmuje się z niego twarde łuski, odcina zdrewniałą podstawę i gotuje w dużej ilości wody, którą się wylewa — ta sama woda zabiera zarówno goryczkę, jak i resztę związków rozpuszczalnych. Kulinarnie pędy pasują do dania z woka z imbirem, zieloną częścią dymki i sosem sojowym, a w polskiej kuchni najprościej użyć ich tam, gdzie przepis prosi o seler naciowy.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych