Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Pochrzyn jest umiarkowany w FODMAP i bezpieczny do naprawdę hojnej porcji około 164 g — to najbardziej wielkoduszna ze wszystkich tropikalnych bulw w naszej bazie, ponad dwa razy większa niż maniok i taro. Ograniczają go oligosacharydy. Zanim jednak sięgniesz po produkt z etykietą „yam", upewnij się, że to naprawdę pochrzyn: w Stanach Zjednoczonych to słowo w handlu oznacza w praktyce batata i prawo wymaga tam nawet dopisywania na etykiecie „sweet potato". To nie jest drobiazg terminologiczny, bo batat ma zupełnie inny profil — jest ograniczony poliolem przy porcji ponad dwa razy mniejszej. Prawdziwy pochrzyn to inny rodzaj botaniczny, o mączystym, lekko śliskim miąższu, w Afryce Zachodniej ubijany na gęstą masę zwaną fufu. Ciekawostka praktyczna: mąka z ubijanego pochrzynu jest w bazie Monash traktowana jako produkt bez ustalonego limitu, czyli hojniej niż sama bulwa — to jedna z niewielu sytuacji, w których przetworzona wersja wypada lepiej od surowca. Jak przy innych bulwach warto gotować w dużej wodzie i ją odlewać, bo oligosacharydy są wodorozpuszczalne. Praktycznie 164 g to naprawdę spory kawałek bulwy, więc pochrzyn jest jedną z niewielu skrobiowych baz, które można podać jak ziemniaki, a nie jak symboliczny dodatek. Bulwy przechowuje się w chłodzie i ciemności, ale poza lodówką, bo w zimnie miąższ ciemnieje. Przy obieraniu warto założyć rękawiczki: śluz surowego pochrzynu zawiera kryształy szczawianu wapnia i u części osób podrażnia skórę, co po ugotowaniu znika.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych