Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Rzepa jest umiarkowana w FODMAP i bezpieczna do porcji około 65 g, ograniczona poliolami. To typowe dla organu spichrzowego: korzeń zgrubiały gromadzi węglowodany na drugi rok życia rośliny, więc ma wyższą gęstość FODMAP niż jakakolwiek część liściowa tej samej rodziny. Poliole działają osmotycznie, ściągając wodę do jelita, więc objawy po ich przekroczeniu bywają bardziej „wodniste" niż wzdęciowe — to inny obraz niż po fruktanach. Praktycznie najważniejsze jest to, że poliole rozpuszczają się w wodzie, więc rzepę warto gotować w dużym garnku i odlewać wywar. Purée z rzepy ugotowanej i odcedzonej ma niższy ładunek niż rzepa pieczona albo duszona w śmietanie, a cienko starta surowa rzepa w surówce zachowuje wszystko. Główną pułapką jest modne danie z pieczonych warzyw korzeniowych: rzepa, brukiew i batat na jednej blasze to trzy porcje polioli w jednym talerzu, mimo że każde z osobna mieści się w normie. Ciekawostka dla tych, którzy lubią rzepę: nać rzepy to zupełnie inny profil — część liściowa jest niska w normalnych porcjach, dokładnie jak przy brokule i jego łodydze. Przy zakupie lepsze są młode, niewielkie korzenie: starsze i przerośnięte robią się włókniste i wyraźnie ostrzejsze w smaku. Rzepa jest przy tym kapustowata, więc poza FODMAP wnosi związki siarkowe — u części osób gazy po niej biorą się właśnie z nich, a nie z polioli, i tego drugiego mechanizmu żadna gramatura nie kontroluje.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych