Ser cheddar
Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.
O produkcie
Ser cheddar jest jednoznacznie low FODMAP i bezpieczny już na etapie eliminacji — możesz go jeść praktycznie bez ograniczeń porcji. W diecie FODMAP problemem w nabiale jest wyłącznie laktoza (a nie tłuszcz mleczny ani białko sera), a w dojrzewającym cheddarze zostaje jej naprawdę niewiele. Dzieje się tak z dwóch powodów. Po pierwsze, podczas produkcji większość laktozy odpływa razem z serwatką przy odsączaniu i prasowaniu skrzepu. Po drugie, tę resztkę, która zostaje w masie serowej, bakterie kwasu mlekowego rozkładają na kwas mlekowy w trakcie dojrzewania. Efekt jest taki, że naturalny, dojrzewający cheddar ma zwykle poniżej 0,5 g cukru (czyli laktozy) na 100 g — a więc tylko ślady. Im dłużej ser dojrzewa, tym mniej w nim laktozy, dlatego blok dojrzewający dwanaście miesięcy jest pod tym względem jeszcze „czystszy” niż młody cheddar. Monash klasyfikuje cheddar jako niski w FODMAP aż do 500 g, co w praktyce oznacza brak realnego limitu; ta sama zasada dotyczy innych serów twardych i długo dojrzewających. Uwaga skupia się więc nie na samym serze, lecz na dodatkach: cheddary smakowe z cebulą lub czosnkiem, plastry i sery topione oraz pasty do smarowania często zawierają składniki wysoko FODMAP albo dodane mleko w proszku i serwatkę, które podnoszą zawartość laktozy. Wybieraj naturalny blok dojrzewającego sera i czytaj skład, a sosy serowe przygotowuj na bazie cheddara i mleka bez laktozy zamiast zwykłego, żeby nie kumulować laktozy z płynnego mleka. Dzięki temu cheddar pozostaje jednym z najwygodniejszych i najbezpieczniejszych serów na diecie low FODMAP.
Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.