Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Tamarillo jest wysokie w FODMAP przez nadmiar fruktozy i nie ma dla niego ustalonej porcji bezpiecznej. Mechanizm jest podręcznikowy: fruktoza wchłania się przez transporter GLUT5, który łatwo się wysyca, a glukoza otwiera drugą, wydajniejszą drogę i przeciąga fruktozę ze sobą — liczy się więc przewaga fruktozy nad glukozą, a nie sama słodycz, i dlatego wyraźnie kwaśny owoc potrafi wypaść gorzej niż słodszy. Warto od razu rozbroić pułapkę nazewniczą, bo jest tu ona wyjątkowo zdradliwa: tamarillo nazywano pierwotnie „drzewiastym pomidorem" i rzeczywiście należy do psiankowatych, czyli tej samej rodziny co pomidor, ziemniak i papryka. Pomidor jest natomiast niski w FODMAP, więc analogia „to prawie pomidor, więc pewnie też bezpieczny" jest fałszywa. To kolejny dowód, że pokrewieństwo botaniczne nie przekłada się na profil FODMAP. W kuchni nowozelandzkiej, gdzie tamarillo jest popularne, jada się je i na słodko, przekrojone na pół i wyjadane łyżeczką z cukrem, i na słono, jako chutney, sos do mięs oraz składnik salsy. Skórka jest gorzka i niejadalna, a najłatwiej ją zdjąć po sparzeniu wrzątkiem, jak z pomidora. Odmiany czerwone są bardziej kwaśne, żółte słodsze. Przetwory — chutney, dżem, sos — są jeszcze bardziej skoncentrowane niż świeży owoc, więc nie są rozwiązaniem. Jeśli chodzi o rolę w salsie i sosach, najprościej sięgnąć po zwykłego pomidora. Kupione twarde dojrzewa w temperaturze pokojowej — w lodówce już nie.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Owoce →

Zgłoś błąd w danych