Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Taro jest umiarkowane w FODMAP i bezpieczne do porcji około 82 g, czyli mniej więcej pół szklanki bulwy w kostce. Odpowiadają za to oligosacharydy — źródła nie precyzują, czy chodzi o fruktany, czy o GOS, więc opisujemy to ostrożnie. Taro pełni w kuchniach Pacyfiku, Azji i Karaibów dokładnie tę rolę, którą u nas gra ziemniak: gęstej, mączystej bazy dania, i to samo zastosowanie warto mu zostawić na tej diecie, tylko w odmierzonej porcji. Praktycznie najważniejsza rzecz nie dotyczy jednak FODMAP: surowego taro po prostu nie wolno jeść. Bulwa zawiera igiełkowate kryształy szczawianu wapnia, które drażnią śluzówkę i powodują piekące uczucie w ustach, a znika ono dopiero po porządnym ugotowaniu. To także powód, dla którego obiera się je pod bieżącą wodą albo w rękawiczkach. Skoro i tak trzeba je gotować, warto robić to w dużej ilości wody i odlewać wywar, bo oligosacharydy są wodorozpuszczalne i część z nich zostaje w garnku. Ugotowane taro jest bardziej kleiste od ziemniaka, więc dobrze zagęszcza gulasze i zupy, ale sypkie purée z niego nie wyjdzie. Bulwy przechowuje się jak ziemniaki, sucho i poza lodówką, bo w chłodzie szybko wodnieją; w Polsce kupisz je w sklepach azjatyckich. Fioletowy kolor kojarzony z taro pochodzi zwykle nie z bulwy, tylko z barwnika w proszkach do bubble tea. Warto też pamiętać, że liście taro to osobna sprawa — nie zostały przetestowane, więc nie przenoś na nie progu bulwy.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Warzywa →

Zgłoś błąd w danych