Dane orientacyjne — nie stanowią porady medycznej ani dietetycznej.

O produkcie

Tempeh naturalny jest dobrze tolerowany na diecie low FODMAP i bezpieczny w naprawdę hojnej porcji — według zaktualizowanych danych Monash do około 170 g (wcześniej podawano 100 g), co stanowi sporą, sytą porcję; dopiero powyżej mniej więcej 220 g zawartość fruktanów i galaktooligosacharydów (GOS) robi się wysoka. Sekret tkwi w fermentacji: tempeh powstaje z całych, ugotowanych nasion soi zaszczepionych kulturą grzyba Rhizopus, którego grzybnia oplata ziarna i spaja je w zwarty blok, a przy okazji rozkłada znaczną część GOS obecnych w surowej soi. Dlatego tempeh jest znacznie lepiej tolerowany niż same nasiona soi czy tofu jedwabiste, robione z całych ziaren bez fermentacji. To ta sama zasada, która stoi za zamoczonymi i wypłukanymi strączkami: część oligosacharydów po prostu znika przed talerzem. W kuchni tempeh ma zwartą, mięsistą strukturę i wyrazisty, orzechowo-grzybowy smak, dobrze znosi marynowanie, smażenie na patelni, pieczenie i stir-fry, a jako pełnowartościowe białko roślinne z błonnikiem i minerałami jest jednym z filarów diety wegetariańskiej i wegańskiej. Kluczowa uwaga praktyczna: wybieraj tempeh naturalny, bo wersje marynowane i przyprawione niemal zawsze zawierają czosnek, cebulę albo gotowe sosy, które podnoszą ładunek FODMAP niezależnie od samego tempehu. Smak buduj samodzielnie — oliwą czosnkową, sosem sojowym w rozsądnej ilości, imbirem, sokiem z limonki i zieloną częścią dymki. Przy porcji około 170 g masz duży margines, ale pamiętaj o kumulacji oligosacharydów z innymi składnikami tego samego posiłku.

Opis opracowany na podstawie źródeł dostępnych w internecie.

Zawartość FODMAP

Zobacz więcej z kategorii: Zamienniki wege →

Zgłoś błąd w danych